NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dobra, Gigi.
Działaj.
Witaj, stara przyjaciółko.
MÓWIŁEŚ, ŻE ZOSTANIESZ W DOMU,
BO ZA BARDZO CIĘ WZDĘŁO
- Cześć, Joe! - Dzień dobry.
- Masz peonie? - Odłożyłem dla ciebie.
- Później przyniosę. - Dzięki.
- Hej, Ahmad! - Cześć, Gigi.
- To, co zwykle? - Tak, dziękuję.
Cześć, Reema!
Dzień dobry, Gigi.
Siedemdziesiąt?
- Tak. - Niedobrze.
Pomóc ci, Yolando?
Poradzę sobie.
- Wczoraj były pustki. - Cisza, odkąd odszedł Troy.
- Ale dziś środa. - Przyjdą ludzie z bazaru.
Może wpadnie jakaś aktorka.
Chciałam je sprowadzić! Kimora odmówiła.
Pierwsza dostawa wyprzedana. Tylko to nam szło.
- Kupiłaś dla siebie? - Zabronili mi.
- Cholera. - Będę je nosić w sklepie!
Jasne!
Małe radości
Kto odmówi ich nam?
Ginu wielkie kielichy
Tylko po brzegi lej
Bez wygód, to lubię
Życie jest dziełem przypadku
Nigdy nie znudzę się nim
Ruszając w radosny tan
Jeśli pewne braki ci nie straszne
Dobrze pożyjesz
Choć brakuje mi hulanek
Dobrze żyję
A gdy miłość ktoś daje ci
O zmartwieniach zapomnisz wnet
Niech świętoszki krzywo patrzą Niech oburza się świat
To dobre życie
Wynoście się stąd wszyscy!
Na co pióra i falbany?
Na co kokardy i szarfy?
Na wiatry i deszcze
Nie ma co stroić się
Te łachy
Te szmaty
Na naszą kieszeń są
A przyszłość?
Nieważne
Bo mamy co jeść i gdzie spać
Jeśli w życiu nie jesteś wybredny
Pożyjesz dobrze
Ciasta nie jem i nie piję herbaty
Lecz żyję dobrze
Nie dla mnie
Radosny dom
Szczęśliwy mąż
Szczęśliwa żona
Choć ten widok wzrusza mnie
To dla takich jak ja
Życie
Dobre
Mam
OTWARTE
WRACAM O 12.00
WRACAM O 12.15
WRACAM O 12.30
- Cześć! - Otwarte?
Tak, zapraszam.
ZAMKNIĘTE WRACAM O 14.00
Kimora, musisz podpisać kilka czeków.
Zdecydowałaś już co do ostatniej dostawy torebek?
Jak mam to zrobić z Tulum?
Szykowne, co?
Najszykowniejsze.
Właśnie tak pomyślałam. Szykowne!
Wszyscy w LA muszą je mieć.
Kupiłam wszystko, co mieli. Do sklepu.
Super.
Może usuniemy ogłoszenie o wakacie?
Sklep ma problemy finansowe.
Raczej problemy z atmosferą.
Nigdy nie przynosił zysków.
Doskwiera ci brak Troya.
Bez niego zrobiło się smętnie.
Jestem spod znaku Ryb, wyczuwam takie rzeczy.
Zarażasz mnie swoją samotnością.
Coś jeszcze?
Zastąp Troya,
dopóki nie znajdzie się ktoś o pozytywnej energii.
W poniedziałek zamykamy, Bianca może spalić trochę szałwii.
- W poniedziałki zamykamy? - I we wtorki.
Mamy za mało klientów.
Lepiej być mało dostępnym niż niepopularnym.
Rozumiesz?
Rowan!
Nie wkładaj tego w spodnie!
Jadę teraz do Hokkaido,
kupić pojemniki na ryż, które przerobimy na stojaki na parasole
do sklepu.
I na narty.
Będę tam miała wi-fi. Nie dzwoń.
JAK UWOLNIĆ MYSZ Z PUŁAPKI
OLIWA Z OLIWEK
Boże!
To oliwa za 40 dolców, z Kalabrii.
Podobno pyszna.
Nie będzie bolało.
Będziesz po niej miała ładne futerko.
Dobra, maleńka.
To będzie dziwne, ale damy radę.
Teraz ja!
Szlag!
Tu Ray z Car Talk.
Dziękuję słuchaczom za minione 30 lat.
My bawiliśmy się świetnie, wy pewnie nieco gorzej.
Pora, by Car Talk...
No co ty?
...ustąpił czemuś lepszemu.
Dziękujemy. Życzymy wam kolejnych świetnych audycji.
LIKWIDACJA SKLEPU
Wszystko dobrze, mamo?
Żartujesz? Borys zdechł.
Jezu Chryste.
- Ciebie też miło słyszeć. - W zeszłym tygodniu. Zachorował...
- Twój ojciec i ja byliśmy załamani. - Gdybym nie zadzwoniła,
pewnie bym się nie dowiedziała.
Nie chcieliśmy cię martwić.
- Powiedzieliśmy Nellie. - Co?
Wysłałam jej list. Wiesz, że do siebie piszemy.
Kochała tego psa.
Uroczo razem wyglądali.
Mówiłam ci?
Umówiłam się na dzisiaj
ze sławnym żydowskim mistykiem.
Więc jednak jesteś Żydówką?
To bezwyznaniowiec. Udzieli mi...
kilku rad na temat mojej przyszłości. Powie, co mam robić.
- Jak tamta jasnowidzka... - Uzdrowicielka.
...która kazała ci zainwestować w hawajską glinę, a potem się okazało,
że sama ją sprzedawała i...
Nie, facet jest uczciwy. Czekam na wizytę od sześciu miesięcy,
- a Gwyneth go uwielbia. - Mielone z indyka.
- Chude, jak zwykle? - Bardzo.
- Jestem w mięsnym. - Mamo?
Zadzwonię, gdy wymyślimy, co z prochami Borysa.
TĘSKNIĘ, SKARBIE!
MAM KIEPSKI DZIEŃ.
ZOBACZYMY SIĘ?
MAM REZERWACJĘ W...
Laurel Hardware, tu Derek.
Derrick, skarbie! Tu Gigi Dumont!
Zaklepiesz mi na 20.00 stolik 80 albo chociaż 41?
Będę wniebowzięta!
Przykro mi, ale nie mamy już wolnych stolików na dzisiejszy wieczór.
Tu Gigi Dumont. Rozmawiam z Derrickiem?
Z Derekiem, przez „E-K”.
Szuka pani Derricka przez „C-K”?
Tak!
Proszę mnie z nim połączyć.
Wiemy, jak sobie radzić z takimi zagwozdkami.
Rozumiem.
Niestety, Derrick jest nieobecny.
Na pewno ma przy sobie komórkę.
Jest na Barbadosie.
Wpisać panią na listę oczekujących?
Na nazwisko Dumond, psze pani?
Dumont, przez „T”.
Dam ci radę:
już nigdy nie używaj wyrażenia „psze pani”.
Au revoir!
Podzieli pani rachunek na dwie karty?
Jasne.
Chwileczkę.
Proszę przymierzyć.
Do bluzki pasuje ta spódnica.
Kolczyki można przerobić na broszkę.
Bardzo szykowne.
Mam lepszy pomysł. W The Varnish podają japońską whiskey.
Wpuszczają ludzi na hasło.
Tylko nikomu nie mów.
„Yamazaki”.
Co pani robi?
Proszę to włożyć do drinków w Tower Bar.
W Hyde proszę spytać o Maria.
- Będzie idealnie. - Maria Lopeza?
Nie, Mario Lopez jest w The Grove.
Kocham The Grove.
Wcale nie.
Ładny kombinezon.
To mój, wintydżowy.
Wybieram się w nim do Ashera Katza.
- Tego mistyka? - Tak.
Kardashianki były u niego dwa sezony temu.
Nie, dopiero zaczyna.
Facet to przeżytek. Wszyscy już u niego byli.
Słabo to na mnie leży.
Dzień dobry, panie Katz.
Bez dotykania i zdjęć. Pięć stów.
Z góry?
- Jaka piękna. - Otwórz.
- Na dowolnej stronie? - Nie myśl.
Oddaj.
Przeczytaj trzecie zdanie.
„Nie wszystko musi iść po twojej myśli,
nawet sprawy duchowe”.
Otwórz.
Na dowolnej stronie?
Poradzisz sobie.
Z czym?
Poradzisz sobie.
- I tyle? - Co jeszcze chcesz wiedzieć?
Dobra, rozumiem.
Napisz mi dobrą recenzję.
WYCHODZĘ DZISIAJ ZE ZNAJOMYMI. DOŁĄCZYSZ?
WPISZĘ CIĘ NA LISTĘ.
KOCHAM I TĘSKNIĘ. PA! T.
Zapraszam do windy, szóste piętro.
Dzięki.
- Wszystko gra? - Tak.
- Pan Jones. - Jasne.
Dziękuję.
Recepcja. W czym mogę pomóc?
Chyba jest już na górze.
KIEDY BĘDZIESZ? TELEFON MI PADA.
Nie mogę pani powiedzieć, czy członek już przyszedł.
Mógł mnie wpisać pod innym nazwiskiem.
- Czyżby? - Tym dawnym.
Czasem to robi. Myśli, że to zabawne, a nie jest.
Jean Dubrowski.
Proszę przeliterować.
Dubrowski.
Może pani powtórzyć?
Nie znają tu polskich nazwisk?
Nie w tych okolicach.
Peter Fairman. To nie polskie nazwisko.
Dawniej Furmanek. Dziadek miał kompleks niższości.
Stąd Fairman.
Był dobrym człowiekiem?
Ani trochę.
Fałszywa reklama.
A ty?
Ja?
Nie wiem.
Czasem mi się zdarza.
Chyba powinnam wreszcie przyznać, że wiem, kim jesteś.
Boże.
Jesteś z Cleveland?
Z Detroit, ale czytałam Food & Wine i oglądałam Bez rezerwacji.
W artykule pisałeś, że nienawidzisz ruchu antywęglowodanowego.
Wcale nie. Nienawidzę tylko ludzi, którzy się z nim identyfikują.
Wybacz.
Co cię sprowadza do...
nie powiem „do tego miasta”, bo głupio to zabrzmi.
Chcą mnie ściągnąć na zachód.
Nie mów brukowcom.
Zrobiła się kolejka.
Ona była pierwsza.
Ta pani nie jest naszą członkinią.
A pana goście czekają na górze, przy barze.
Pani Dubrowski jest moim gościem.
Pójdzie ze mną.
Osoba, która kazała ci czekać, nie zasługuje na twój czas.
Dziękuję.
Prowadź, Dubrowski.
Na górze nie wolno używać telefonów.
Oczywiście.
Dziękuję.
Szefie Fairman...
użyłeś swojej sławy w szczytnym celu.
Długo tego nie zapomnę.
Dobry wieczór, Dubrowski.
Odwiedź moją restaurację w Cleveland.
Będziesz tutaj.
Przepraszam.
Mogłabym...?
Ja...
Dziękuję, Anno.
Na razie.
- Miło było. - Dzięki.
Miło było was poznać.
Dubrowski?
Nadal czekasz?
Znajomi jeszcze nie dotarli.
Jeśli nie stało im się nic złego,
to chyba oszalałam.
Co, do cholery?
- Spotkanie się udało? - Tak.
O ile sądzisz, że dwa lokale w hotelu w centrum to świetna oferta.
Jasne. To nie byle co.
Dzięki temu wyniósłbym się z Cleveland
i, no wiesz...
wyrobił sobie markę.
Chyba tego nie chcesz.
Skąd wiesz?
Znam się na ludziach.
- Nie licząc swoich znajomych. - Cóż...
na nich znam się za dobrze.
Pewnie dlatego nie przyszli. Ludzie nie lubią szczerości.
Chyba tylko nieszczerzy ludzie.
Przepraszam.
Powinieneś już iść.
Tak. Chyba powinienem.
A jednak...
Mam odebrać twój wóz?
Proszę o numer.
Dla parkingowego?
Nie noszę przy sobie komórki.
Nie lubię tego.
Musisz to oddać, żeby dostać swoje auto.
Powiem, że zgubiłem.
Słono płacisz za mój numer.
Dwadzieścia pięć dolarów?
Zapłaciłbym drugie tyle.
Będę czekała przy telefonie, aż zadzwonisz.
To na razie, Fairman.
Fairman, zadzwoniłeś.
Pani Dubrowski?
Przy telefonie.
Świetnie.
Tu Allie, asystentka Petera Fairmana.
Oczywiście. Cześć, Allie.
Czy nie zechciałaby pani zjeść dziś kolacji z panem Fairmanem?
Chyba tak. Dzisiaj? W porządku.
O 19.15. Wyślę pani adres.
Doskonale.
Dzięki za telefon.
No to załatwione.
Zadzwonił.
Cześć.
Jean Dubrowski. Szukam Petera Fairmana.
Za mną, pani Dubrowski.
Dobrze, że to nie dziesiątka.
Stolik 31 jest...
Przepraszam.
Nie lubię krzeseł barowych.
Idziemy do kuchni.
No proszę, jesteś na czas.
Nigdy się nie spóźniam.
To dla ciebie.
W 24 godziny znalazłeś nową pracę?
Nie, to taki zwyczaj szefów kuchni.
Gotujemy razem.
Ori i Gen pomogli mi w zeszłym roku. Teraz moja kolej.
Spróbuj.
Dobre i dziwne.
Wspaniała opinia.
Lubię dziwne rzeczy.
Ben, przygotujesz łososia?
- Podsmaż. - Tak, szefie.
Uwielbiam, gdy to mówią.
„Tak, szefie”?
Powiedz to z przekonaniem.
Tak, szefie.
Nie spytasz, co zjadłaś?
Ufam ci.
To błąd.
Czyżby?
Nie.
Daj mi coś jeszcze!
Ben, więcej łososia.
- Tym razem z burakiem. - Tak, szefie!
Tak, szefie!
Świetnie. Zaraz wracam.
SORKI ZA WCZORAJ.
ZAKOCHAŁEM SIĘ.
OPOWIEM CI WSZYSTKO W LAUREL HARDWARE.
STOLIK 21. T.
Miałem wpaść na chwilę, ale sprawy wymknęły się spod kontroli.
Posiedzisz tu ze mną trochę?
To najlepszy stolik.
Nie mam ciekawszych planów.
- Co się stało, Tim? - Szóstka prosi o Barneya Rubble.
- Harrison Ford. - Ekstra.
Prosi o chudy stek,
a my tu takich nie podajemy, prawda?
Nie.
Indiana Jones dostanie prawdziwy stek,
a jeśli nas za niego nie pochwali, to co zmienimy?
Nic, do cholery.
Wielkie dzięki.
Masz swoje powiedzonko!
Jesteś sławny.
Czego spróbujesz teraz?
Ty zdecyduj.
Jestem sterana, znużona i chmurna
Cięta, spuchnięta i wyczerpana
Ale żyję
Jestem nerwowa, wredna i obłąkana
Spokojna, opanowana i spanikowana
Ale żyję
Kryje się we mnie tysiąc ludzi
Każdy z nich prawdziwy jest
Czuję milion rzeczy naraz
Ważne, że w ogóle czuję coś
Cała się sypię i pachnę różami
Młodsza niż wiosna I starsza niż Mojżesz
Rozbrykana jak źrebię
Leniwa jak wół
Szalona, ale żywa
Jestem podła, dziwaczna, spokojna
Twarda jak skała Chwiejna jak galareta
Ale żyję
W połowie Tijuana, w połowie Boston
Trochę Jane Fonda Trochę Jane Austen
Ale żyję
Właśnie tak!
Ale żyję
Kalejdoskop mych emocji
W głowie wciąż wiruje mi
Przyznam, że mam trochę świra
Lecz normalność nudna jest
Jestem genialna, zuchwała, napuszona
Zwiotczała jak lalka i po prostu bajeczna
Ale żyję
To ona Nie mogę w to uwierzyć
To ona Uwierzyć pora w to
Już prawie północ.
Gdzie idziemy?
Cóż...
Do speluny?
Chętnie.
To tutaj.
Niczego nie dotykaj, a nie złapiesz tyfusu.
Ale możemy zatańczyć.
Cudownie.
Co pijesz?
Whiskey. Jakąś zwykłą.
Dwa razy Jim Beam z lodem.
Co?
Jim Beam, lód, dwa razy.
Whiskey?
Tak, whiskey.
Myślałem, że jesteśmy w spelunie.
Tyle że w Echo Park.
Z tanich trunków pija się tutaj tylko piwo. Ironicznie.
Mówiłaś, że możemy tu potańczyć.
Możemy. Choć nikt tego nie robi.
Głupota.
W moim mieście pija się lokalne piwo,
bo pili je twoi rodzice
i dziadkowie. Uwielbiasz je.
Tutaj ludzie to wyśmiewają.
Jedzenia nie powinno się lubić ironicznie.
Jedzenie to doświadczenie.
Weźmy pierogi. Zawsze przypominają mi o mamie.
I o wszystkich moich krewnych, którzy tu przybyli.
- Co robisz? - Co?
Przegrywasz celowo, żebym poczuł się lepiej.
Naprawdę nie jesteś stąd.
Dlaczego zacząłeś gotować?
- Moja mama, Blanca... - Blanca.
Blanca.
Rywalizowała z Marthą Stewart.
Jednostronnie, rzecz jasna. Naprawdę się zawzięła.
To mnie zainspirowało.
Mama przekazała mi miłość do gotowania
i swoją ambicję.
Moja mama też wciąż toczyła z kimś boje. Głównie ze mną.
Nie chciałam być Żydówką ani Polką,
nie chciałam być z Detroit, ani nosić wybranych przez nią ciuchów.
Dzięki niej stałam się kimś zupełnie innym niż ona.
Choć sama nie wiem, po co.
Ona jest autentyczna, a ja...
codziennie stwarzam się na nowo.
Nie zauważyłem.
Przy tobie tego nie robię.
Dlaczego Blanca nienawidziła Marthy?
Uważała, że dążenie do perfekcji ją ogranicza,
a idealne składniki nie istnieją.
- Dzisiejsza kolacja nie była perfekcją? - Dążę do niej,
ale muszę też eksperymentować, czasem zawodząc.
Dlatego cię tu chcą.
Wymyśliłeś na nowo całą kuchnię.
Kocham jedzenie, bo daje ludziom energię.
Stawia ich na nogi w najgorszy dzień,
w najgorszych chwilach.
Barszcz wymyślono podczas wojny.
Nie wiem, czy to najlepszy przykład.
Co ludzie mają do barszczu?
Chcesz go przywrócić do łask?
Moja knajpa w Cleveland ma duszę.
Powstała dla ludzi.
To dla mnie bardzo ważne.
Czy Los Angeles to zmieni?
Nie. Pozostaniesz sobą.
Chociaż gośćmi będą nieznajomi.
Atmosfery nie podrobisz.
Czy można mówić o autentyczności, gdy osoba pociągająca za sznurki
przejmuje się podziałem na strefy,
wizerunkiem firmy albo prywatnymi imprezami?
Butik, w którym pracuję, zamyka się na dwa dni w tygodniu.
Małe biznesy upadają. Musisz...
trochę się sprzedać, by przetrwać.
Chcę trafiać do nowych ludzi.
Nie po to, by kupić jacht
i żeglować wokół greckich wysp jak Batali.
Chcę dawać ludziom radość.
Pokazać im, że pewne rzeczy z przeszłości
zasłużyły na przetrwanie.
Chcę dzielić się swoją kulturą.
Naszą kulturą.
Masz mnie za wariata?
To, że kupiłbyś jacht,
gdybyś został milionerem,
wiele o tobie mówi.
To byłby elektryczny jacht.
Nawet jako milioner nie tolerowałbym zanieczyszczeń.
Chyba zrobiłam ci malinkę.
Ale sam zacząłeś.
- Zaraz ci oddam. - Nie!
Dobrze skrywasz swoje wady.
Nie mam żadnych.
Znałam już takich jak ty.
Dziwne. Niewielu nas.
Ideały nie istnieją.
Na pewno jesteś zły.
Bądź ze mną szczery, jesteśmy dorośli.
A może
przestaniesz podejrzewać mnie o najgorsze?
Jestem tu nowy i zostałem dobrze wychowany.
I...
lubię cię.
Cudownie się z tobą bawię, Fairman.
Nawet nie spojrzałam na telefon. Pobiłam rekord 2012 roku.
Jestem zaszczycony...
będąc dziś przedmiotem twojej uwagi.
Spadamy stąd?
Gdzie jest twój hotel?
Nie zatrzymałem się w hotelu.
Nocuję w domu przyjaciela.
- Ten przyjaciel to Spielberg? - Rzadko bywa w domu.
To miło.
Wiedz, że rzadko robię takie rzeczy.
- Chcę, by mama była ze mnie dumna. - Dobrze wiedzieć.
Ja też nigdy...
tego nie robię.
Słabo kłamiesz.
Super.
Biedni wszyscy są
Współczuję wszystkim im
Lecz nie mnie
Nie kocha ich nikt
Jak kochana jestem ja
Na świecie całym
Żadna dziewczyna
Nie ma takiej gęsiej skórki dziś
Czuję się taka bogata
Oddałabym wszystko
Poza nim
Całe miasto wścieka się
Ale mieć go nie może
Bo mam go na wyłączność
Ja
Biedni wszyscy są
Współczuję im
Rozpłakać mogłabym się
Bo biedni wszyscy są
Poza mną
Biedni
Są wszyscy poza mną
Współczuję tobie, tobie, tobie
I tobie też
Cielesną mamy więź
I duchową też
Polegamy na sobie
Jak szelki i spodnie
Zgraliśmy się
Pasujemy do siebie jak nikt
A do tego
Doskonale rozumiemy się
Kocham przyjaciół
Lecz niech uważają
Ten facet jest już zajęty
Przeze mnie
Biedni wszyscy są
Samotni wszyscy są
Ze smutku w gardle ściska mnie
Bo biedni
Wszyscy są
Poza
Mną
Gotujesz dla mnie.
Nie robiłabym tego, gdybyś nie porwał mnie do tej...
dziwnej krainy z niesamowitą kuchnią.
Robisz to, co myślę?
Wypełniam PIT-y? Tak.
Trudno to ogarnąć.
To formularz 1040?
Boże, pierogi.
Mama podała mi przepis.
Myśli, że coś mi odbiło.
Nikt już dla mnie nie gotuje.
Nikt się nie odważy.
Orzechy laskowe?
W palonym maśle.
- Taki sos. - Właśnie.
I?
Gruszka.
Dobry jesteś.
Szukasz roboty?
Inaczej bym z tobą nie spała.
Szlag.
To inwestorzy.
Czego chcą?
Wiedzieć, czego ja chcę.
Zdecydowałeś już?
Chcesz mojej rady?
Raczej odpowiedzi.
Na jakie pytanie?
Gdy byłem mały,
najlepsza restauracja w mieście
była w hotelu przy głównym placu.
Podawali mrożonki na drogiej zastawie.
Nawet wtedy wiedziałem, że nie mogę się na niej wzorować.
Ale moja restauracja
musiała powstać przy tym placu.
To było miejsce dla mojej rodziny i przyjaciół.
A teraz zastanawiam się,
czy ich wszystkich porzucić.
W zamian za co?
Obsługę hotelową?
Linię akcesoriów kuchennych?
Sędziowanie w Top Chefie?
Czekam na twoje pytanie.
Co sądzisz o Cleveland?
To nie Toledo.
Zgadzasz się?
Mam wyjechać z tobą do Cleveland?
Wiem, że uznasz to za totalne szaleństwo.
Nie znasz mnie.
Podobam ci się, ale niedługo będziesz miał mnie dość.
Nie wiem, czy zasłużenie, ale...
No wiesz.
Myślisz, że cię nie znam?
Jasne, że tak.
Pisane nam było się poznać.
Wróć. Już się znaliśmy.
Pete i Jean w Malibu?
Co to za jedni?
Jesteśmy Piotrem i Janiną,
dwójką ludzi połączonych wspólnym pochodzeniem.
Istnieje przyczyna.
Chyba właśnie taka.
Nie pasujemy tutaj.
Jesteśmy zbyt prawdziwi.
Wracaj do domu.
Tak.
- Serio? - Tak.
Spotykam się dzisiaj z inwestorami w klubie.
Musisz pójść ze mną i mnie wspierać,
gdy zaczną rzucać kwotami.
- Zadzwonię. - Dobra.
Drzwi.
Pracujemy od środy do niedzieli.
Wszystko dla sklepu!
Postanowiłam cię posłuchać
i nie zatrudniać nowego Troya.
Jakaś ty miła!
Będziesz otwierać i zamykać.
Pewnie.
Ja i Chad zahaczymy jeszcze o Addis Abebę.
Wyślę ci nowe daty.
Jasne.
Nie rozłączaj się, pokażę ci apaszki.
Furmanek!
Dubrowski.
Zmarzłaś?
Nie, ale nie puszczaj.
Chodźmy.
Geej!
Gigi!
- Ten facet chyba cię zna. - Gdzie byłaś?
Nie wiem, kto to.
Chyba z kimś ją pomyliłeś.
- Gigi! - Wejdźmy.
Czekaliśmy na ciebie wczoraj.
Wydzwaniałem.
Gigi Dumont, ignorujesz mnie?
To Jean.
Od lat się tak nie nazywa.
Znasz tego gościa?
Nie.
Nie wciskaj kitu, Gigi!
Co tu się dzieje?
Dlatego się już nie kumplujemy.
Wciąż mnie wystawiasz.
- Dla ciekawszych rzeczy. - To Pete.
Dla lepszych stolików, znajomych...
Przez ciebie latami czułem się gorszy.
Troy, wyluzuj.
A gdy kogoś poznaję, totalnie ci odbija.
Prześladujesz mnie.
- Muszę wejść. - Dlatego się zwolniłem.
Wciąż nasłuchiwałaś lepszych okazji,
spisywałaś je w notesie.
Możecie go zawołać?
Terapeuta kazał mi uciekać.
Nie liczysz się z moimi uczuciami. Mam tego dość.
Co ty wyprawiasz?
Przyszłam z Pete’em Fairmanem.
- Sprawdźcie. - Właśnie o tym mówię.
- Przykro mi. - Byłam z nim, a on...
Przykro mi. Mamy komplet.
Mogę to wyjaśnić?
Nie musisz, załapałem.
Chyba nie.
Masz co do mnie rację.
Nie wiesz, co myślę.
Z tobą jestem szczera.
Z innymi niekoniecznie.
Mam na imię Jean.
Zmieniłam imię, żeby lepiej tu pasować.
Jak twój dziadek.
Nawet nie chciałam tu pasować.
Myślałam, że muszę.
Nie obchodzi mnie to, czy tu pasujesz. Ani to, że zmieniłaś imię.
W takim razie...
Ale zignorowałaś swojego przyjaciela.
Udawałaś, że nie istnieje.
Powiedziałaś, że go nawet nie znasz.
Myślałaś, że będę cię osądzać?
Byłaś nieszczera.
Skrzywdziłaś kogoś, bo ci zawadzał.
Co ja sobie myślałem?
Wybacz, muszę iść.
Nie!
Pójdę z tobą. Wysłuchaj mnie.
To nie kłótnia.
Nie chcę cię już znać.
Nie idź za mną.
Kurwa.
Życie to tylko błahostka
Nie bierz go poważnie
Kryje zbyt wiele tajemnic
Pracujesz, oszczędzasz i martwisz się
Lecz nie zabierzesz forsy
Gdy odejdziesz stąd
Zapamiętaj prostą prawdę
Upadnie nawet najsilniejszy dąb
To, co najlepsze
Dostałeś na kredyt
Nie stracisz tego
Czego nigdy nie miałeś
Życie to tylko błahostka
Więc żyj i śmiej się z trosk
Zapamiętaj prostą prawdę
Upadnie nawet najsilniejszy dąb
To, co najsłodsze
Dostałeś na kredyt
Nie stracisz tego
Czego nigdy nie miałeś
Życie to tylko błahostka
Żyj więc
Kochaj świat
Uszami strzyż
Z trosk nie rób sobie nic
Poradzisz zawsze sobie
Masz tylko jedno wyjście
Żyj
I śmiej się z trosk
Działaj.
Napisy: Aleksandra Basińska